زندگي ... و ديگر هيچ
زندگی ، چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.......
آنقدر زمین خورده ام که
بدانم برای برخاستن نه دستی از برون
که همتی از درون لازم است حالا اما
نمی خواهم برخیزم می خواهم اندکی بیاسایم فردابرمی خیزم وقتی که فهمیده باشم چرا زمین خورده ام پ.ن: لال شده ام....
نوشته شده در دوشنبه چهاردهم فروردین 1391ساعت
7:28 بعد از ظهر توسط ارکیده|
از درد های کوچک است که آدم می نالدوقتی ضربه سهمگین باشد، لال می شوی.
نوشته شده در جمعه بیست و یکم بهمن 1390ساعت
11:11 بعد از ظهر توسط ارکیده|
| Design By : Pars Skin |
پیش از آنکه
آخرین نفس را برآرم
پیش از پژمردن آخرین گل
برآنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم
برآنم که باشم
دراین جهان ظلمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزند
تا دریابم!شگفتی کنم!باز شناسم!
تا روزها بی ثمر نماند
ساعتها جان یابد
و لحظه ها گرانبار شود......
آخرین نفس را برآرم
پیش از پژمردن آخرین گل
برآنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم
برآنم که باشم
دراین جهان ظلمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزند
تا دریابم!شگفتی کنم!باز شناسم!
تا روزها بی ثمر نماند
ساعتها جان یابد
و لحظه ها گرانبار شود......
